Be careful with what you wish for

Daar lig ik dan, in de hoek op de grond. Opgerold in een rubber dwangbuis, mijn armen strak tegen m’n lichaam geklemd. Al m’n zintuigen staan op scherp, ook al hangt er een mist over ze heen. M’n ogen en oren zijn immers afgedekt met een latex masker. Spreken is eveneens onmogelijk. Een opblaasbare gag laat slechts wat gemompel door. Door het latex heen hoor ik gedempte stemmen vanuit de andere kamer komen. Andere onderdanigen, lotgenoten.

Hoe ben ik hier gekomen? Op uitnodiging nota bene, van meesteres Illucia. “Kom een keer naar mijn slavenavond, dan kun je de hele avond voor me kruipen”, had ze gezegd. Maar van kruipen kwam het niet eens. Voor ik het wist stond ik ten overstaan van de rest van de slaven met mijn rubber broekje op mijn knieën en toonde Illucia mijn piercings. Als een trofee. Meesteres Kate zag het glimlachend aan. “We werken altijd samen”, had Illucia mij een week eerder verteld. “Niet dat we altijd in dezelfde ruimte bezig zijn, maar het is fijn om iemand naast je te hebben die aan een half woord genoeg heeft.”

Dat geldt ook voor de meeste slaven vanavond. Ze eten uit de hand van hun meesteressen. Dit zijn geen weerbarstige lastpakken maar makke schapen, die zich gewillig laten leiden door de vrouwelijke krachten in de kamer. Want behalve Kate en Illucia is er vanavond ook een jonge Scandinavische dame in de speelruimtes van Studio Chelsea. Kort blond haar, een strakke latex kokerrok met daaronder gouden stiletto’s die smeken om aanbeden te worden. Net als de duizelingwekkend hoge naaldhakken waarop meesteres Illucia rond paradeert.

Maar gelegenheid tot aanbidden krijg ik niet. Met drie ferme bewegingen trekt Illucia een rubber masker over mijn gezicht dat alleen m’n neusgaten vrij laat. “Hebben jullie wel eens een Prins Albert gezien?” vraagt ze daarna aan de andere slaven die in een kring om de drie dames heen staan. Voordat ik besef wat er gebeurt sta ik met m’n latex broekje op m’n knieën en voel ik haar scherpe nagels in mijn ballen. Wat een vernedering.

Niet veel later lig ik in de hoek, om daar anderhalf uur aan mijn lot te worden overgelaten. Alleen met mijn gedachtes. In een dwangbuis. Mijn ballen en pik zijn voorzien van klemmen. Maar dat is het ergste niet. Op de klemmen staat stroom. Een niet aflatende, pulserende en gekmakende stroom. De pijn is pittig maar dragelijk. Maar hoe lang zal dit duren, spookt er door me heen. Hoe lang laat de meesteres me hier liggen. Kronkelend van de pijn. En van genot. Want hoe ik me er ook tegen verzet, de puls voelt als een onzichtbare hand die me uiterst geduldig aftrekt. Onvermoeibaar.

Na een uur hoor ik stemmen dichterbij komen. De stemmen van Illucia en de Deense dame. “Weet je wat sounds zijn, vraagt de eerste? Even later weet ik het ook. Een koude stalen staaf verdwijnt langzaam in m’n pisbuis. Een doffe, niet onprettige pijn vult mijn lendenen. Alsof er gesuikerd prikkeldraad rond m’n pik wordt gedraaid.

“Als je dit draadje nu op deze controller zet”, klinkt het dof door het latex over m’n oor. Maar ik hoorde het goed. Ze zetten stroom op de pin in m’n pik. Wow. Ik zweef langzaam weg op een wolk van pijn, lust en genot. Om een half uur later zachtjes te landen.

Maar mijn bevrijding is slechts van korte duur. Al snel hang ik met een spreadbar tussen mijn benen in een harnas boven de grond. Opgetakeld als een stuk weerloos vlees. Travestiet Helena krijgt van Illucia de opdracht om mijn mannenkutje op te rekken met haar in latex gestoken vingers. Ze knielt op haar kniehoge leren laarzen tussen mijn benen. Teder maar vastberaden neukt ze me zachtjes terwijl de Scandinavische dame mijn blootliggende geslacht met een bovenformaat vibrator bewerkt. Ik bal mijn vuisten rond de stalen haken boven mijn polsen. Gillend kom ik klaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *